Een menu uit 1964. De 'Cercle royal Gaulois artistique et littéraire' viert de chefs van diplomatieke missies van de Europese gemeenschappen. Er is schildpadsoep, kalkoen Zingara en diplomatiek ijs. Wat daarmee waarschijnlijk gebroken werd. De 'cercle' had een eigen witte wijn en naast sherry en bourgognewijn van 1957 was er ook champagne Krug. Noblesse oblige! En nog dit: het gebouw waar de 'cercle' gevestigd is, is nu een beschermd monument in Brussel aan het Warandepark.

Een menu dat de overgang aankondigt van 1956 naar 1957. Met een paar merkwaardige boodschappen zowel op voor- als achterzijde. Inside jokes? Let ook op het meisje met het mandje waar de ingrediënten in liggen die gerantsoeneerd zouden zijn. Tenminste toch in Edegem... Aan het menu zelf te zien is er toch nog vrolijk goed gegeten.

Twee menukaarten uit een zelfde familie. Met drie jaar verschil. Allebei communiefeesten en met quasi hetzelfde menu. Ok, na drie jaar is de kip van het menu verdwenen en de verfrissing ook, maar verder... alles hetzelfde. Hety was de vorige keer in orde, dan zal het nu ook wel zo zijn. En de rosbief wordt fout gespeld in het copiëren, maar de kok zal hem er niet minder lekker om gemaakt hebben. Wat zijn we toch een volk van tradities!

Claire en Edmond vieren hun 50-jarig huwelijksjubileum in 1996. Een gouden huwelijk dus. Ze zijn net na de tweede wereldoorlog getrouwd, maar het menu dat ze in 1996 voorgeschoteld kregen gaan ze bij hun huwelijk zeker niet gehad hebben. Maar het is hun gegund. Vijftig jaar samen is in deze tijden geen garantie. Het zal een mooi feest geweest zijn!

Yves Leclercq doet zijn plechtige communie in de bijpassende maand mei. Er is een uitgebreid menu, traditioneel ook op hemzelf benoemd (corbeilles saint Yves). En één van de gerechten is 'jambon de Prague renaissance'. Wat zou dat geweest zijn? Praagse ham (prazska sunka) was wereldberoemd, maar verloor - en daaraan is het socialisme mede schuldig - zijn faam in de naoorlogse tijd aan vergelijkbare specialiteiten uit het Italiaanse Parma, het Franse Bayonne en het Spaanse Serrano. In het bewustzijn van de fijnproevers in West-Europa is hij er echter nog steeds, maar dan wel verwerkt in populaire gerechten. Iedere slager bewaart het recept van Praagse ham als een staatsgeheim. Praagse ham (bijvoorbeeld in brooddeeg) is een prima middelpunt voor een feestelijk buffet zoals we hier ook kunnen lezen. De drukker van het menu, F. Guilbert heeft telefoonnummer 71. We zijn 1931, er waren toen nog niet zoveel abonnees...

Het was een typisch Brits menu daar op de S.S. Corinthic op 25 september 1944. Potage Albion bijna direct voorop. Aja, de oorlog was gewonnen en het gewone leven kon terug beginnen. Maar het stoomschip Corinthic zou niet lang meer leven. In oktober 1969 werd het verkocht aan Taiwanese slopers die het trotse vaartuig, één van een serie van de Shaw Savill Line, in ijzeren mootjes hakten. Sic transit gloria mundi.

De vrouw van ridder van Havre gaat op diner bij de baron de Borrekens. Het is een redelijke kaart, maar niet echt overdreven uitgebreid. Waarover zouden ze het gehad hebben tijdens de maaltijd? Dat het vrijheidsbeeld net gearriveerd was in New York? Dat Leopold II de Kongo-vrijstaat heeft gesticht? Over de nieuwe Amerikaanse president? Of gewoon over vrienden en kennissen? We zullen het nooit weten.

Op 21 maart 1872 ging ridder Albert van Havre eten bij Florent Joostens. Vergis u niet in het menu (oei, zoveel!), want dit was de Franse manier van serveren, met andere woorden, alles tegelijk, buffetgewijs, waar we later overschakelden naar de Russische wijze, namelijk gerecht na gerecht. Heden ten dage eten we in de regel nog steeds zo. Nu ja, het buffet mocht er alleszins wel wezen, gelardeerd met foie gras en truffels, oesters en kreeft. Men kwam duidelijk niets tekort. Jammer dat de wijnen niet vermeld zijn. Maar het menu was wel gedrukt! Bij het 'Etablissement van het rode boek' Eiermarkt 15 in Antwerpen. Als ik het nu zo herlees, zou ik toch willen weten hoe een 'Gateau Comesta' smaakte.

En het was bepaald een 'licht' menu in 1995.

Ananas op het menu in 1938, maar blijkbaar was het zo exotisch dat het niet als 'fruit' gecatalogeerd werd. Let ook op de Art Déco-hoofding. De blanco kaart is dus waarschijnlijk een ietsje ouder.